Odcinek 67: Metody zabezpieczania na przestrzeni wieków – od 1934 r. do dziś

Czasami warto spojrzeć wstecz, aby dostrzec, jak wiele się zmieniło. Na przykład, kiedy weszły w życie przepisy ruchu drogowego lub czy ładunek zawsze musiał być zabezpieczony?

W większości przypadków odpowiedzią jest szacowany lub zgadywany rok i mniej lub bardziej stanowcze „tak” lub „nie”.

Ta poprawka do § 22 ust. 1 niemieckiej ustawy o ruchu drogowym (StVO) konkretyzowała to, o co w rzeczywistości chodziło ustawodawcy. Stanowiła ona:

• „nawet w przypadku hamowania awaryjnego lub nagłych manewrów omijania”, ładunek nie może ani
• „poślizgnąć się, przewrócić, przewrócić się do przodu i do tyłu, upaść lub generować hałas, którego można uniknąć”.
• „należy przestrzegać uznanych zasad technologii”.

Trzecia lista jest decydująca, ponieważ odnosi się do przepisów. Ogólnie rzecz biorąc, obejmują one serię wytycznych VDI-2700ff „Zabezpieczanie ładunku w pojazdach drogowych”. Wymieniono tam różne metody mocowania i opisano ich obliczanie. Oczywiście nie należy również zapominać o normie EN-12195 i Kodeksie CTU. Jednak główne treści są porównywalne, np. przyspieszenia mają te same wartości we wszystkich przepisach.

W takim przypadku nieodpowiednie zabezpieczenie ładunku jest sprawdzane przez ekspertów w celu ustalenia, czy przestrzegane są „uznane zasady techniki”. Sprawdzane jest również, czy wdrożenie jest takie, że spełnione zostały wymagania §22 StVO. Wytyczne VDI wyraźnie dopuszczają inne metody, jeśli osiągają one określone cele. Muszą one jednak zostać potwierdzone przez niezależną organizację i zapewnić powtarzalne wyniki.

Urządzenie zabezpieczające (metoda Hebtscho), które wykorzystuje przeczucie „wytrzyma, nie zajdę daleko lub nic się nigdy nie stało”, nie spełnia tych kryteriów. Dlatego też nie jest zalecane. Niestety, praktyka ta jest powszechna nie tylko wśród spedytorów, ale także wśród kierowców, którzy w każdym przypadku muszą mieć solidne przeszkolenie.

Dlatego staram się uporządkować metody na poniższym schemacie zgodnie z zasadami blokowania pozytywnego i blokowania ciernego i przedstawić je w przejrzysty sposób. Jest to moje osobiste podejście i być może jedna lub druga osoba przyjmie tę ilustrację.

Łatwo zauważyć, że różnorodność wariantów wyraźnie leży w metodach mocowania kształtowego, ale w praktyce dominuje metoda mocowania siłowego. Grupa oznaczona kolorem żółtym obejmuje płyty mocujące (prawidłowo: blokada ściany pośredniej), pręty mocujące i belki mocujące. Mechanizm blokujący opiera się na zasadzie tarcia.

Niestety, w praktyce często spotyka się tylko metodę wiązania. Jest to metoda najprostsza, ale też obarczona największym ryzykiem.

Równie powszechne jest stosowanie płyt zaciskowych do mocowania ładunku z tyłu.

Ta metoda jest również „lepsza niż nic” dla oka niż odpowiednie zabezpieczenie ładunku.
W następnych kilku odcinkach omówię szczegółowo poszczególne metody i wyjaśnię ich zalety oraz ryzyko związane z ich stosowaniem.

Jak zawsze, moje komentarze mają na celu jedynie nakreślenie tematu, ale nie jego wyczerpujące omówienie. Jeśli zapoznasz się z zadaniem, możesz znaleźć prostsze i lepsze rozwiązania. Zwykłe nic nie robienie zwiększa ogólne ryzyko podczas fazy transportu dla wszystkich zaangażowanych i należy tego unikać za wszelką cenę.

Zmierz się z tym, może być tylko lepiej!

Z poważaniem, Sigurd Ehringer