Odcinek 73: Stojaki do załadunku – stojaki magazynowe – stojaki transportowe

Ad 1.) Stelaż transportowy nie posiada punktów mocowania, które pozwoliłyby na jego zabezpieczenie na lub w środku transportu. Jeśli ponadto wymiary stelaża nie będą pasowały do wymiarów modułowych środka transportu, zabezpieczenie ładunku stanie się skomplikowane.

Ad 2.) Stelaż transportowy musi być wyposażony w elementy mocujące, które kompensują powstające siły przyspieszenia i zapobiegają przemieszczaniu się ładunku. Zabezpieczenie za pomocą połączeń kształtowych mogłoby spowodować uszkodzenia.

Na zdjęciu ładunek wystaje po obu stronach (czerwone oznaczenie). Ładunek jest jedynie ułożony na platformie, ale nie ma żadnego mocowania.

Podsumowanie:

• Rama transportowa musi być zawsze co najmniej tak duża jak ładunek lub większa od niego
• Ładunek musi być zamocowany w stelażu transportowym w taki sposób, aby nie było możliwe wystąpienie przyspieszeń, a tym samym przemieszczanie się w kierunkach x, y i z.
• Siły przyspieszenia muszą być przenoszone między poszczególnymi stelażami transportowymi, a nie między poszczególnymi ładunkami. W przeciwnym razie mogłoby dojść do uszkodzeń podczas transportu.

Ad 2.) Ten stojak transportowy nie mieści się ani wzdłuż, ani w poprzek w siatce wymiarowej ciężarówki. Konieczne jest zatem zabezpieczenie każdego pojedynczego stojaka. Często pozostaje jedynie mocowanie za pomocą lin, co jednak zazwyczaj jest najgorszą metodą.

Wniosek: Powierzchnie ładunkowe ciężarówek są dostosowane do wymiarów standardowej palety euro. Ma to tę zaletę, że z reguły możliwe jest zabezpieczenie ładunku poprzez dopasowanie kształtu, przynajmniej z boków i z przodu.

Wymiary stojaków transportowych powinny być tak dobrane, aby ich długość i szerokość mieściły się w siatce wymiarowej. Stojak transportowy o szerokości 70 cm zawsze będzie sprawiał problemy. Trzy stojaki ustawione obok siebie są za wąskie, a cztery – za szerokie.

Ad. 4.) Ta rama transportowa, poza bocznym zabezpieczeniem przed przewróceniem, nie posiada żadnych innych możliwości zabezpieczenia ładunku przed przemieszczaniem się wzdłużnym.

Nie zastosowano również mat antypoślizgowych (ARM).

Brakuje połączenia kształtowego z przodu. Haki na górnej części stelaża są przeznaczone do podnoszenia za pomocą dźwigu.

Jednostka ładunkowa jest zabezpieczona jedynie dwoma pasami mocującymi z krótką dźwignią zapadkową. Doświadczenie pokazuje, że pasy są napinane do siły, przy której ładunek ulega uszkodzeniu. Jednak często nie osiąga się wymaganej siły zabezpieczającej.

Kolejny przykład dotyczący pkt 4.) Zdjęcie pokazuje, że stelaż transportowy jest zbyt mały dla ładunku. Ładunek wystaje z trzech stron. Ponieważ nie ma punktów mocowania, ładunek jest zabezpieczony za pomocą pasów mocujących biegnących w dół (czerwone kółko).

Taśma spinająca nie zapewnia wystarczającej siły mocującej, aby utrzymać ładunek (żółta linia) na platformie transportowej w przypadku gwałtownego hamowania.

Chodzi tu prawdopodobnie o okna i drzwi przeznaczone do projektu budowlanego, a więc o egzemplarze unikatowe, a czas potrzebny na ich naprawę w razie uszkodzenia będzie odpowiednio długi.

Okna i drzwi są z reguły ciężkim ładunkiem. Należy wątpić, czy siła napięcia wstępnego wynikająca z całkowitej masy (podstawa transportowa + ładunek) jest wystarczająca do ich zabezpieczenia.

Podsumowanie:

• Rama transportowa musi być zawsze co najmniej tak duża jak ładunek lub większa od niego.
• Rama transportowa musi posiadać punkty mocowania, które umożliwiają bezpieczne zamocowanie całej jednostki ładunkowej zgodnie z przepisami.

Są to przyspieszenia, z którymi należy liczyć się podczas transportu drogowego. Wpływają one na każdy pojedynczy element ładunku.

Jeśli pojawią się luki lub odstępy względem innych elementów ładunku lub środka transportu, ładunek przesunie się tak daleko, jak to tylko możliwe.

Podczas transportu w kontenerze należy zwrócić szczególną uwagę na to, że – w przeciwieństwie do ciężarówki – maksymalne przyspieszenie występuje poprzecznie do kierunku jazdy.

Wartość 0,8 g odpowiada kątowi przechyłu wynoszącemu ok. 38° przy częstotliwości przechyłu wynoszącej 2–3 razy na minutę.

Biorąc pod uwagę występujące przyspieszenia, celowe może być wyposażenie stelaża transportowego z jednej strony w stabilną ściankę czołową oraz zamocowanie ładunku na niej za pomocą połączenia kształtowego.

W tym celu na stelażu transportowym należy umieścić oznaczenie kierunku załadunku, aby ograniczyć do minimum przemieszczanie się ładunku i tym samym zapobiec uszkodzeniom podczas transportu.

Zasadniczo dotyczy to wszystkich podnośników transportowych, a zwłaszcza tzw. podpór typu A, na których przewozi się ładunki płaskie. Również w tym przypadku należy określić kierunek załadunku.

Wymiary stojaków transportowych powinny być tak dobrane, aby pasowały wzdłużnie lub poprzecznie do wymiarów siatki euro.

Przykład: Stojak transportowy o długości powyżej 2,40 m i szerokości 0,80 m można załadować wzdłuż kierunku jazdy i zabezpieczyć po obu stronach za pomocą europalet poprzez połączenie kształtowe.

Zabezpieczenie boczne za pomocą pasów byłoby wówczas konieczne jedynie w przypadku ryzyka przewrócenia się.

<< Poprzedni wpis
Odcinek 72: Bariera językowa w logistyce – co robić?