Aflevering 72: Taalbarrières in de logistiek – wat te doen?

Wie kent niet het beeld van de Toren van Babel, die vanwege de door God veroorzaakte taalverwarring nooit voltooid kon worden?

Als je vandaag de dag in de logistiek rondkijkt, komen veel situaties je toch bekend voor en word je aan de bouw van de toren herinnerd. Ook hier loopt het ene of het andere mis, omdat er een taalbarrière bestaat en slechts weinigen het probleem aanpakken en naar oplossingen zoeken. Er is niet ‘dé’ oplossing, maar alleen methoden die elk bedrijf zou moeten bekijken om een op maat gemaakte variant toe te passen. Hieronder wil ik daarover een paar gedachten en aanwijzingen uiteenzetten.

Geen enkel bedrijf kan tegenwoordig nog zonder medewerkers wier moedertaal niet het Duits is.

Een eerste stap zou dus zijn om vast te stellen welke moedertalen er binnen het eigen bedrijf, en wel op alle niveaus, sowieso al aanwezig zijn. U zult versteld staan van het aantal. Daarmee is er al een basis voor de oplossing van het probleem. Wie de moedertaal spreekt, heeft het makkelijker dan welke vertaalapp dan ook, omdat het begrip van het probleem daarbij een rol speelt.

De tweede aanpak zou zijn om het gebied af te bakenen waarin de taalbarrière moet worden weggenomen of verminderd. Niet elk middel of elke methode is geschikt voor elk gebied. Waar de digitale middelen ter plaatse beperkt of niet aanwezig zijn, kan er ook geen digitale oplossing worden toegepast.

De derde aanpak is het opstellen van een procesbeschrijving waarvoor taalonderwijs moet worden ontwikkeld.

Het belangrijkste werk bestaat erin het proces zo in kleine stappen op te splitsen dat het in eenvoudige, korte zinnen kan worden weergegeven. In het ideale geval worden deze kleine stappen aangevuld met afbeeldingen of grafieken, volgens het motto: een afbeelding zegt meer dan duizend woorden. Het kan zinvol zijn om afzonderlijke stappen doelgericht weer te geven en te fotograferen, zodat de gebruiker de bedoeling van de instructie kan begrijpen. Daarbij is het belangrijk om medewerkers te betrekken die niet met het proces vertrouwd zijn, om te voorkomen dat er mentale afkortingen ontstaan doordat de ontwikkelaar het proces door en door kent.

De afzonderlijke stappen (= dunne plakjes) moeten logisch op elkaar aansluiten en tot een controleerbaar geheel leiden. Dit geldt voor alle gebieden, ongeacht het onderwerp.

Het gaat er dus niet om te wachten tot je de perfecte oplossing te binnen schiet, maar om het probleem aan te pakken en een aanpak te ontwikkelen die vervolgens in verschillende stappen kan worden verbeterd.

Een oplossing van 90% is beter dan eindeloos te wachten op de ‘goddelijke ingeving’ voor de 110%-oplossing.

Het betrekken van de medewerkers heeft ook het voordeel dat ze gemotiveerd raken om in het belang van het bedrijf te denken en mee te werken aan de oplossing.

Verbeteringen/aanpassingen kunnen op elk moment snel worden doorgevoerd, omdat de medewerkers beschikbaar zijn en er geen rekening hoeft te worden gehouden met externe planningen.

Zoals altijd zijn mijn uiteenzettingen bedoeld om het onderwerp slechts aan te stippen, niet om het uitputtend te behandelen. Wie zich in de opdracht verdiept, zal wellicht oplossingen vinden die eenvoudiger en beter zijn. Alleen niets doen verhoogt het algemene risico tijdens de transportfase voor alle betrokkenen en dat moet absoluut worden vermeden.

Ga ermee aan de slag, het kan alleen maar beter worden!

Hoogachtend, Sigurd Ehringer